Papierowy pieniądz

Monety przez wiele wieków stanowiły podstawowy środek płatniczy. Jeszcze w późnym średniowieczu były bardzo popularne. Z czasem bicie monety osiągnęło taki poziom, że zaczęło brakować kruszcu i tym samym wytwarzanie monet stało się dość kosztowną praktyką.

Ci, którzy posiadali pewne ilości srebra i złota postanowili zastawiać je w depozycie u złotników. Złotnik wystawiał osobie oddającej złoto stosowny kwitek, na którym była zapisana ilość kruszcu, który u niego pozostawił.

Tym samym między złotnikiem oraz osobą, która otrzymała kwitek inicjowana była relacja finansowa. Złotnik musiał wypłacić taką kwotę, która była w zawarta w kwitku depozytowym, który można uznać za pierwszą wersję papierowego pieniądza.

Z biegiem lat takie praktyki stały się powszechne i wówczas złotnicy stali się bankierami, którzy to wydawali jeszcze większe iloci kwitów o znacznie większych wartościach. Na tym etapie ewolucji pieniądza, aby otrzymać kwit nie zastawiano już sztabek złota i srebra.

Kwit oznaczała zobowiązanie finansowe (zadłużenie) wobec bankiera, które miało zostać spłacane z odsetkami. Takie rozwiązanie przyjęło się w wielu krajach i kwity stały się podstawowym środkiem płatniczym używanym w wymianie handlowej. Tym samym zaczęły powstać pierwsze banki, które były uprawnione do emitowania papierowych pieniędzy.

Pierwsze banknoty na terenie Europy są zasługą Szwedów, którzy zdecydowali się na takie rozwiązanie z racji zadłużenia kraju spowodowanego licznymi wojnami jakie w XVII wieku prowadziła Szwecja. Z czasem przykład ze Szwedów wzięli Rosjanie, Anglicy oraz inne państwa na cały świecie.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *